Als centrale figuur in het Londense muziekleven van het einde van de 17de eeuw creëerde Henry Purcell in zijn airs en songs een unieke synthese tussen de Engelse traditie en Italiaanse en Franse invloeden. Deze stukken uit verschillende bronnen – gedrukte bundels zoals de Orpheus Britannicus (1698-1702), toneelmuziek en oden – laten vooral een vocale kunst zien met een bijzonder scherpe expressie, aandacht voor de klankkleur van de taal en genuanceerde emoties.