Gecomponeerd aan het begin van de 20ste eeuw onderscheidt Mahlers Vierde Symfonie zich door haar transparantie en heldere karakter. Compacter dan de monumentale symfonieën die hij later zou schrijven, ontvouwt dit werk een geraffineerde muzikale wereld, waar ironie, poëzie en verwondering subtiel met elkaar verweven zijn. Die bijzondere sfeer bereikt haar hoogtepunt in het vierde deel, waar een zangstem met naïviteit en tederheid een beeld oproept van het hemelse leven.