Emmanuelle Bertrand geldt als een van de toonaangevende figuren van de Europese cellowereld. Zij studeerde aan de Conservatoires Nationaux Supérieurs de Musique van Lyon en Parijs bij Jean Deplace en Philippe Muller. Ze werd bekroond met talrijke internationale prijzen en in 2011 door het tijdschrift Diapason en de luisteraars van France Musique uitgeroepen tot Artiest van het Jaar. Haar opnames voor Harmonia Mundi ontvingen driemaal de Diapason d'Or de l'année. In 2017 kreeg zij de Prix Simone et Cino Del Duca van de Académie des Beaux-Arts. Daarnaast behaalde zij twee Victoires de la Musique Classique: als instrumentale revelatie van het jaar in 2002 en als instrumentale soliste van het jaar in 2022.
Op vijfentwintigjarige leeftijd betekende haar ontmoeting met Henri Dutilleux een beslissend keerpunt in haar carrière; de componist sprak over haar als "een ware openbaring". Talrijke componisten droegen werken aan haar op, onder wie Thierry Escaich, Édith Canat de Chizy en Bernard Cavanna. Zij verzorgde eveneens de wereldpremière van Chanson pour Pierre Boulez van Luciano Berio.
Samen met pianist Pascal Amoyel, haar partner op het podium en in het leven, vormt zij een duo dat bekendstaat om zijn artistieke engagement en de herontdekking van zelden uitgevoerde werken. Als veelgevraagd soliste treedt zij op met talrijke internationale orkesten en ontwikkelt zij daarnaast een belangrijk artistiek parcours op het raakvlak van muziek en theater.
Zo creëerde zij onder meer Le Block 15 ou la Musique en résistance en Le Violoncelle de guerre, een voorstelling gewijd aan de cellist Maurice Maréchal. Als docente aan het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris werd zij in 2022 de eerste vrouw ooit die aan deze in 1795 opgerichte instelling tot professor cello werd benoemd.
